روزهـاے زنـدگـے

اغلب والدین بچه های خودشون رو بر اساس تجربیات خود تربیت می کنند . یا نهایتا تجربه پدر و مادر یا حتی دوستان.

و چون برنامه خاصی برای تربیت فرزند خود ندارند ، اغلب منتظرند تا از بچه خطایی سربزند تا به اصلاح او بپردازند.

واقعا بهترین برنامه تربیتی چیه؟

نیازهای بچه های ما در مراحل مختلف زندگی چیه؟

از وقتی ما فرزند دار میشیم رفتار و شخصیت ما چطوری تحول پیدا میکنه؟

کسانی که برنامه تربیتی مشخصی برای بچه های خودشون ندارن به مراتب از کسانی که برنامه منفی دارن بدترند!

اینها رو گفتم چون دوست دارم  بهترین شیوه تربیتی رو برای بچه هامون انتخاب کنیم و بکار بگیریم.البته این شیوه ها همه تئوری هستن و ممکنه ما هزاران کتاب در باب تربیت خونده باشیم اما هرگز نتونیم از اون شیوه ها  بهره برداری عملی داشته باشیم.

همه این نکته ها یک طرف و نکته مهم تر این که :

برای تربیت بهتر اول باید از خودمون شروع کنیم!مطمئنا ما بهترین الگوی فرزندانمون هستیم.تا ما اصلاح نشیم نمیتونیم مصلح پروری کنیم.

یاد اون جمله معروف می افتم که:

بچه ها آن چیزی که ما آرزو داریم نمی شوند

آن چیزی که هستیم می شوند.

باید سعی کنیم بهتر باشیم.خیلی بهتر از اونی که الان هستیم!